Het gerammel werd steeds erger, Adri had al visioenen in z'n hoofd van een kapotte aandrijfas of wiellager maar goed, we haalden toch de Mazda-dealer in Helmstad waar de auto gelukkig meteen op de brug kon worden gezet. Nol, Frits en Adri spraken over moeilijke zaken als druklagers, aftakassen, homokineten, cardanaandrijving enz. hoewel bij nadere inspectie bleek dat alleen de wielmoeren los zaten, we konden ze met de hand aandraaien! Op zich natuurlijk wel een heel gevaarlijke situatie want het wiel zal er met een gangetje van 150 km/uur maar aflopen! De auto was vorige week APK-gekeurd en daarbij waren de moeren van het wiel waarschijlijk niet goed aangedraaid.
We waren zo opgelucht, dat we van de weeromstuit niet verder zijn gereden, het was trouwens al zes uur 's avonds en zo zitten we nu in gasthof "Die Krone" in Helmstad. Een keurig hotel waar we heerlijk hebben gegeten. Het enige min puntje is, dat Nol en ik in 1 bed moeten slapen, weliswaar met gescheiden matrassen, maar toch! Adri slaapt op een 1-persoonskamer en Frits en Wim op een 3-persoons! Nou ja, we hebben vriendschap gesloten met een stel autochtonen en zitten nu gezellig te hijsen, dus we zullen best slapen.
Morgen verder naar Slovenië!
Vrhnika, 26-09-05
-----
Gisteravond is het enigszins uit de hand gelopen. Heel gezellig allemaal, maar na de nodige drankjes gingen we pas tegen twaalven naar bed. Om 7 uur vanochtend waren we (sommigen met lichte hoofdpijn) uit bed en na een voortreffelijk ontbijt vertrokken we precies 9 uur richting zuiden.
De auto liep weer prima, het weer was schitterend en alhoewel we gisteren slecht waren opgeschoten bereikten we na een goede 2 uur rijden Munchen waar we in een file belandden, die ons een minstens een uur oponthoud bezorgde. Om een uur of een 's middags waren we er doorheen en reden we oostwaarts richting Oostenrijk. Dat verliep verder goed en Oostenrijk zelf waren we binnen 3 uur rijden door. Frits (onze penningmeester) moest wel steeds z'n portemonnee trekken voor de tol van de tunnels, maar ook dat hoort erbij.
Het weer was steeds een verrassing, soms na een tunnel mooi en uiteindelijk in Slovenië behoorlijk wat regen.
Rond een uur of 5 probeerden we een overnachting te vinden maar dat lukte niet zo snel. Na Ljubljana konden we echter op een parallelweg van de snelweg een hotelletje vinden. Wim had bij een benzinestation geïnformeerd waar we konden overnachten en waarachtig, ze stuurden ons naar een heel leuk en net hotelletje voor 25 euro per nacht incl. ontbijt. Nu zitten we heerlijke chateaubriand te eten compleet met salade, gekookte groenten, diverse soorten aardappelen etc. We kunnen het geeneens op!
Straks nog een toetje, slapen en morgen naar Pula!
Pula, 27-08-05
-----
We hebben gisteravond nog een heerlijk toetje op. Tenminste, ik kreeg een soort Irish coffee van de leuke serveerster en de rest besloot de maaltijd met bier en gewone koffie.
Alhoewel de snelweg vlak langs het hotel liep, hebben we desondanks toch prima geslapen.
Vanmorgen vertrokken we na een prima ontbijt om 9 uur uit het hotel. Het was druk op de weg maar de afstand naar Pula was nog geen 200 kil. en we konden pas 's middags om 4 uur op de boot dus hadden we tijd zat. Dachten we...
Bij Koper aangekomen ging het fout. Druk verkeer, steeds wat files en het schoot maar niet op. Uiteindelijk belandden we in een file voor de grensovergang naar Kroatië wat ons ruim een uur kostte. We hadden het echter niet zo slecht als de andere kant waar een file van zo'n 20 kil. stond. Veel Italianen en Duitsers, een enkele Hollander, kortom: allemaal mensen die richting huis gingen. En toen ging het nog regenen ook!
Uiteindelijk bereikten we tegen 2 uur Pula. Bij een toeristenkantoor kochten we een kaart waarop precies de jachthaven "Marina Veruda" was aangetekend waar we naar toe moesten.
Gelukkig maar, anders hadden we het nooit gevonden.
Eerst laadden we de auto vol met boodschappen, die we bij een grote supermarkt hadden ingeslagen en toen was het op naar de marina. Daar aangekomen moesten we eerst onze paspoorten inleveren om op de haven zelf te mogen! Nou, dat vonden we niet leuk, er was echter niets aan te doen.
De boot viel reuze mee! Een Gib'sea 37 van 3 jaar oud, goed onderhouden en keurig netjes. En waarachtig: ze heet "Stella", net als mijn deze week geboren kleindochter!
Na de overdracht kregen we gelukkig onze paspoorten terug. Een hele geruststelling! Toen was het hoog tijd voor een pilsje op het haventerras, waarbij gelukkig de zon voorzichtig tevoorschijn kwam en alles er meteen veel vrolijker uit ging zien.
Nu zitten we te eten in een klein restaurantje vlak bij de jachthaven. Adri inktvis en de rest heeft een mixschotel. Voortreffelijk!
Morgen gaan we naar een baai op het eiland Unije waarbij we een oversteek van 20 mijl moeten maken. We verheugen er ons nu al op!
Baai van Maracol (Unije), 28-08-05
-----
Het was vanmorgen wreed wakker worden! 's Nachts had het flink geregend en geonweerd en de lucht was nog steeds grauw en donker. Iedereen had gelukkig wel goed geslapen. Adri in de voorkajuit, Frits stuurboord achter, ik bakboord achter en Nol en Wim in de hoofdkajuit. Wim had z'n bed wat breder kunnen maken maar kon de ontstane ruimte niet opgevuld krijgen met een passend kussen. Ook de mensen van "Adria Nautica" kregen het niet voor elkaar, zodat hij nu het rugkussen van Nol gebruikt om de boel op te vullen.
Nol en ik zijn eerst om half acht gaan hardlopen om de conditie op peil te houden. Dat was wel nodig ook na het goede eten van gisteravond. We liepen een heel eind langs de marina en wilden met een boog terugkeren. Dat mislukte echter een beetje, bang om te verdwalen zijn we maar gewoon omgedraaid en teruggelopen.
Bij de boot aangekomen begon het weer te regenen. Gelukkig had Frits de koffie al klaar en konden we die, gezeten onder het vaste zonnezeil, eerst nuttigen alvorens er gedoucht werd.
Rond 10 uur werden de trossen losgegooid en in een miezerig regentje vertrokken we uit de marina, richting oosten.
Langzamerhand werd het wat beter weer. Tijdens de oversteek brak zo nu en dan het zonnetje door, we hadden een lekker windje van 4-5 Bft. en hoog aan de wind voeren we eerst naar de zuidpunt van het eiland Unije.
De boot liep prima. Alles deed het goed en het mooiste was nog de autopilot: je stelt een kompaskoers in en automatisch wordt de boot op die koers gehouden. Je kunt bij wijze van spreken gewoon gaan koffiedrinken. Het instrumentarium bevat ook een windsnelheids- en richtingsmeter, zodat je precies kunt zien of een bepaalde koers nog is te bezeilen.
De wind trok langzamerhand wat aan zodat we een goede 5 knopen per uur liepen en na ongeveer 5 uur varen bereikten we de zuidpunt van Unije. Daaromheen gevaren zagen we een prachtige diepe baai waar we aan een boeitje konden vastmaken.
Na ons eerste voor- en achtervastje moest er dan toch gezwommen worden. Nol het eerst en al gauw de rest er achter aan. Zoals Frits eerder had gezegd was het water inderdaad niet zo warm als andere jaren. Een graadje of 21 en daar hield het echt mee op. Nou ja, als je er eenmaal door was viel het toch wel mee.
Na het zwemmen besloten we om naar het dorpje aan de andere kant van de heuvel te lopen om daar te eten. Via een steil voetpad met prachtige uitzichten kwamen we in een heel oud dorpje aan wat tegen de heuvel lag aangebouwd.
We zitten nu in een restaurantje aan het water en genieten van de ondergaande zon in afwachting van ons eten.
Morgen hebben we een korte tocht naar het volgende eiland Losinj, waar we vlgs. Wim z'n pilot weer in een mooie baai kunnen ankeren.
Uvala Artaturi (Losinj), 29-08-05
-----
Vanmorgen waren we om half acht ons bed uit. Nadat we gisteravond in het schemerdonker de heuvelrug weer hadden overgestoken lag de "Stella" rustig op ons te wachten, weliswaar zonder toplicht wat meteen na aankomst aan boord werd ontstoken. We hebben gelukkig ook een goed bijbootje wat redelijk stabiel in het water ligt. Eigenlijk hadden we een buitenboordmotortje erbij moeten huren, we zitten tenslotte op een grote boot en horen er nu een beetje bij. We hebben ook niet meer het kleinste mastje, wat tot nu toe meestal het geval was.
Vanmorgen dus: het water was hartstikke koud voor ons gevoel. Door mijn horloge (voorzien van een thermometer) aan een touwtje in het water te hangen konden we de temperatuur van het zeewater aflezen: 21.5 graden wat eigenlijk nog meeviel, maar desondanks was het zó uit je bed toch flink fris!
Nol en ik zijn een eind wezen zwemmen en hebben meteen het een en ander geloosd. De vissen vlogen er als gekken op af en zodoende is de kringloop weer rond.
Het weer was helemaal opgeklaard. Een barometerstand van 1020 Hecto Pascal en een onbewolkte hemel.
Na een prima ontbijt van gebakken eieren met spek, vertrokken we om half elf naar het volgende eiland. Alleen op de fok want zo ver was het niet varen. Om 2 uur 's middags waren we er dan ook al. Voor we echter goed lagen hadden we nog een klein probleempje: we wilden nl. in een klein baaitje ankeren waar je volgens de pilot goed tegen de meeste winden lag beschut. Maar helaas, er lagen al veel kleine motorbootjes en onze boot was te groot om voor anker rond te kunnen zwaaien. De eerste keer dat ons zoiets overkwam want meestal hebben we natuurlijk een veel kleiner schip. Uiteindelijk zijn we in de grote baai voor anker gegaan maar dat betekende ook een stuk verder naar de kant roeien in ons bijbootje. Maar ja, we konden niet anders.
Na wat te hebben rond gezwommen roeiden we toch maar naar de wal, waar we na een korte wandeling bij een terrasje aankwamen waar we door een nogal stugge ober werden bediend.
De menukaart zag er echter veelbelovend uit, reden om hier vanavond, desondanks de ober, neer te strijken. Op de terugweg deden Frits en ik wat boodschappen in een kleine "minimarket" waar Frits zich de gram van het winkelmeisje op de hals haalde omdat hij achter de toonbank het uitgestalde brood bekeek, wat beslist niet mocht. Alleen iemand die daar werkte mocht achter de toonbank komen werd ons duidelijk te verstaan gegeven. Ze was opeens niet vriendelijk meer. We vinden de mensen hier i.h.a. toch niet klantvriendelijk. Apart volk, die Kroaten!
Om makkelijker terug aan boord te komen besloten Nol en ik in onze onderbroek terug te zwemmen, terwijl de anderen onze kleren meenamen. Dat ging prima en na een poosje rusten werd besloten om wat verderop de baai in te varen, zodat we makkelijker naar de kant konden roeien. Vlgs. mij maakte het geen klap uit, maar nou ja, een beetje spelevaren mag ook wel.
Daarna weer door het slaperige dorpje terug naar "ons restaurant" en nu laten we ons verrassen. We hebben met z'n vijven een schotel besteld waar vlgs. de, nu vriendelijke ober, van alles opzit. Ik ben benieuwd.
Morgen door naar Molat, waar we al eens eerder zijn geweest.
Molat, 30-08-05
------
Het was vandaag een prachtige dag. Eerst hadden we gisteravond een prima schotel op met alles erop en eraan. Daarna bereikten we zonder ongelukken in het pikkedonker de "Stella", waar we nu van te voren het toplicht al aan hadden gezet. Na nog een borrel lag de hele bemanning tegen elven in bed, moe maar voldaan.
Vanmorgen scheen de zon weer volop. Vandaag was ik schipper van de dag en hadden we een lange tocht voor de boeg.Hoe lang, daar kwamen we pas achter toen we aan het varen waren en de afstand tot Molat bepaalden: 30 zeemijl en we liepen maar 3.5 kn. op de log. Nou, dat was dus zo'n 9 uur varen. Zeilen erop, motor erbij aan, maar sneller dan 3,7 kn. liepen we niet. Nou was er niet veel wind, maar toch, het bleef een beetje vreemd.
Na een paar uur varen keken we eens op de boord-gps en wat bleek! We liepen vlgs. de gps ruim 6 knopen, met andere woorden: de log van de boot gaf niet goed aan. Opeens bevonden we ons al halverwege Molat, wat we ook al uit onze positie op de zeekaart hadden bemerkt.
Uiteindelijk konden we toch nog een stukje zeilen met de motor uit. Heerlijk, ruime wind en een lekker gangetje.
Maar toen brak er muiterij uit! Rond een uur of 2 pakte de bemanning, ondanks mijn uitdrukkelijke verbod om tijdens het varen alcoholische drank te gebruiken, toch een pilsje. Ze dwongen mij zelfs om mee te doen!
O.k., we bereikten om 3 uur het haventje van Molat, waar we aan een dubbele mooring konden vastmaken. Mooi op tijd, want een paar uur later lag bijna het hele haventje vol. We konden water innemen, stroom gebruiken, maar dat alles kostte wel zo'n 25 euro.
Op een terrasje recht tegenover de 'Stella" gezeten konden we de veerpont aan zien komen, die vlak bij ons afmeerde. Meestal geeft dat een drukte van belang, maar hier ging het allemaal heel rustig. Er kwam wel een karretje met lekker vers fruit af, waarvan we morgenochtend w.s. snel wat gaan inslaan. Om een uur of zes kregen we trek en togen naar een restaurantje met prachtig uitzicht over de haven. Zo'n 7 jaar geleden hebben ze ons daar beduveld met de prijs van een fles wijn, dus nu zijn we extra alert. Het eten komt eraan, dus stop ik met schrijven.
Morgen gaan we door naar de baai van Telascica, waar we ook al een keer zijn geweest maar wat een schitterende plek is.
Ugi Otok, baai van Telascica, 31-08-05
-----
Ook vandaag was het weer een zonnige, zij het wat nevelige dag. We hadden over het algemeen, vooral in de morgen, slecht zicht, w.s. door de hoge luchtvochtigheid.
Gisteravond hebben we voor het eerst in deze vakantie gedobbeld. Lekker op het achterdek gezeten, met een sigaar en een borreltje erbij vermaakten we ons prima.
Vanmorgen zijn Nol en ik weer gaan joggen. Eerst de heuvel bij Molat op en toen richting een ander dorpje, wel vermoeiend, maar we waren achteraf toch blij dat we zijn geweest.
Om 9 uur vertrokken we richting zee. Er was nog geen of nauwelijks wind zodat onder het varen het ontbijt van gebakken eieren met spek, zoals altijd klaargemaakt door Frits, kon worden geserveerd.
Met een rustig gangetje voeren we de richting van Ugi Otok op. Een makkelijke koers, tussen
2 eilandenrijen in, wat maar goed was ook vanwege het slechte zicht. Verder viel er niets te beleven, geen dolfijnen, geen vliegende vissen, helemaal niks.
Rond een uur of een werd er een lijntje uitgegooid en doken we allemaal het water in, behalve Frits die op de boot wilde passen.Toen werd me opeens duidelijk waarom Frits persé op de boot wilde blijven. Wat bleek? Willem had gehoord, dat er een witte haai op verschillende plaatsen bij het eiland Cres was gesignaleerd, het eiland waar wij dus net langs voeren. Nou, ik zwom meteen naar het zwemtrapje toe toen ik dat hoorde, want een witte haai is mensgevaarlijk en je been zal er b.v. maar worden afgebeten! Gelukkig was er geen driehoekige vin te bekennen en zo voeren we na een tijdje in het water te hebben gesparteld, vrolijk verder.
De ingang naar de baai van Telascica verliep via een nauwe passage, waardoor we in een nationaal park terecht kwamen. Daar kwamen we goed achter, toen we eenmaal aan een boei in de baai afgemeerd lagen en de parkwachters 200 kuna (zo'n kleine 30 euro) kwamen innen.
Tja, zo halen ze het geld wel binnen! De baai zelf was weer prachtig, ruim 10 km. diep (niet het water, maar de baai zelf) en vol met eilandjes en kleine inhammetjes waar je kunt ankeren of aan een boei liggen.
Na een poosje zwemmen in het heldere, gelukkig niet zo koude water, gingen we met het bijbootje naar de wal om te eten. Eerst hadden Nol en ik nog geprobeerd om het log los te krijgen, die vast zit, maar de propeller zit midden onder de boot en het lukt mij niet om onder de boot door te zwemmen. Nol heeft z'n duikmasker in het water gegooid, omdat het bandje kapot is en door mijn masker ziet 'íe niks en zo zit het log nog steeds vast.
Nu zitten we in het restaurantje van de baai en hebben allemaal vis besteld. Benieuwd wat we krijgen, want er moet hier genoeg vis zitten!
Morgen verlaten we de baai om naar Preko te varen, een dorpje recht tegenover Zadar.
Preko, 01-09-05
------
Een mooie dag. Lekker gezeild en een flink stuk gevaren.
Gisteravond zijn we aan de beurt geweest. We hadden dus met z'n allen vis besteld en hoewel de zeebaars voor ons en de calamari voor Wim prima smaakte, was het afschuwelijk duur. De vis werd duur betaald. Waar we de mist mee ingingen is dat de vis alleen in prijs per kg. wordt opgegeven en niet per portie. Normaal eten we voor zo'n 10 euro de man, maar nu moesten we ongeveer 50 euro per persoon betalen. We werden er stil van. Dus voortaan wordt het vlees of wordt er van tevoren een prijs afgesproken.
Vanmorgen zijn we op ons gemak de baai doorgevaren. Frits, Nol en Adri maakten zich druk om de faecaliëntank leeg te pompen en zo hebben ze het zicht op de prachtige natuur gemist.
Toen we eenmaal de baai hadden rondgevaren en op open zee kwamen kregen we wind en werden de zeilen gehesen. We staken een flink stuk zee over en kwamen bij een doorgang tussen 2 eilanden terecht, die door een hoge brug aan elkaar waren verbonden. Nol, die op dat moment roerganger was, stuurde er vol vertrouwen met een flink gangetje op af maar o wee, dichterbij gekomen leek er toch wel erg weinig ruimte tussen de masttop en de onderkant van de brug te zitten. Gelukkig voeren we er precies onderdoor, maar de mensen aan de kant keken heel ongerust. Later zagen we in de scheepspapieren, dat onze hoogte excl. antenne 15.00 meter is en de brughoogte 16.5, dus hadden we nog wat over, maar veel was het niet!
Om een uur of vijf kwamen we bij Preko aan, waar we langszij een golfbreker konden vastmaken. We lagen er echter nauwelijks, toen er een grote boot (een soort gullut) aan kwam en op onze plaats wilde liggen. Nou ja, wij lieten ons wegsturen en voeren naar de volgende haven waar ons hetzelfde overkwam. We lagen net weer goed toen er weer zo'n rotboot aan kwam. Een Kroatische medeschipper zei echter, dat we het volste recht hadden om te blijven liggen maar hij durfde dat niet zelf tegen de kapitein van die rotboot te zeggen, omdat hij daar al flink ruzie mee had gehad. Dus bleven we liggen, tot de kapitein zei dat wij rustig aan zijn boot mochten afmeren als hij maar aan de kade kon liggen. O.k. dat ging best en we konden heel makkelijk via zijn schip aan wal komen (we hoopten nog op een feestje daar 's avonds aan boord, maar het was er maar een dooie boel).
Preko is een leuk dorpje. We hebben wat rondgewandeld, een pilsje gedronken en zitten nu in een chique restaurant op ons eten te wachten. Naast ons zit een groepje vrolijke autochtone vrouwen, een soort Preko sauna-clubje, die het hele terras vermaken met prachtige Kroatische liederen. Willem is het allemaal aan het opnemen, zodat we het thuis nog wel zullen horen.
Morgen gaan we door naar Novalja. We hebben de verste punt van onze tocht bereikt en beginnen nu eigenlijk al weer aan de terugreis, alhoewel de vakantie gelukkig nog lang niet voorbij is.
Novalja, 02-09-05
-----
Weinig gezeild vandaag, een uurtje of twee en de rest gemotord.
In Preko hebben we gisteravond lekker gegeten en geluisterd naar de dames van het 'saunaclubje'. Willem heeft hun adres gevraagd en zal een cd-tje van hun zang naar ze opsturen.
Na het eten hebben we nog een heerlijk ijsje op bij een ijsspecialiteiten winkeltje en daarna was ik helemaal opgebrand, zodat ik direct naar bed ben gegaan, zodra we aan boord terug waren. Vanmorgen hoorde ik trouwens, dat de anderen het ook niet laat hebben gemaakt.
Frits en ik hebben vanochtend boodschappen gedaan, terwijl de andere drie aan boord bleven om de boot te verleggen. We lagen immers naast de passagiersboot en die vertrok al om half negen.
Wij waren ook om goed 9 uur aan het varen. Zonder wind weliswaar maar we kregen een heerlijk ontbijt van Frits, wat we ons onder het varen goed lieten smaken en zo voeren we kalmpjes aan richting Novalja, een tocht van 30 mijl waar we de hele dag over hebben gedaan.
Op een bepaald moment konden we wat zeilen maar echt spectaculair was het niet. In ieder geval scheen de zon volop, dus dat was tenminste iets.
In Novalja aangekomen, zo rond 5 uur konden we voorzichtig met het achterschip aanmeren bij de steiger. Anker voor uit en we lagen.
Al snel liepen we het plaatsje in, wat tot onze verrassing een heel leuk stadje bleek te zijn.. Wel veel toeristen, maar met een lange boulevard vol kraampjes. Zoals Willem opmerkte was het daar prettig flaneren. Eerst hebben we op een terrasje wat gedronken bij een jazz-café waar ze steengoede muziek draaiden en waar we de voorbijgangers konden bekijken. De mensen zien er hier i.h.a. goed verzorgd uit en ik moet zeggen: veel knappe jonge dames, soms héél schaars gekleed, maar een lust voor het oog zijn. Helaas, de vrouwen van rond de vijftig zijn over het algemeen aardig uitgedijd. Ja, we hebben er wel een beetje kijk op! Ook werd er vlak voor onze neus een auto opgetakeld en weggereden, alleen maar omdat 'íe verkeerd stond geparkeerd. Tja, ook hier slaat de "hermandad" toe.
Bij de eigenaar van het café maakten we meteen van de gelegenheid gebruik om naar een goed en niet te duur restaurant te vragen. Dat wees hij ons aan en nu zitten we weer te wachten op de onvermijdelijke mixed-grill.
Morgen gaan we door naar het eiland Rab, waar we van plan zijn om in een baai voor anker te gaan. Dat kost ons dan ook geen havengeld!
Rab, 03-09-05
-----
Gisteravond zijn we na het eten nog helemaal de boulevard in Novalja afgelopen en hebben tenslotte nog een pilsje gedronken in het ons welbekende jazz-café op de hoek. Er werd weer prima muziek gedraaid.
Terug aan boord hebben we nog even opgezeten maar al snel verdween iedereen naar bed.
Vanmorgen was het alweer schitterend weer. Eerst werd er uitgebreid gepind want de kas was leeg en moest hoognodig worden aangevuld. Toen boodschappen gedaan en om 10 uur waren we op zee.
Vandaag stond er een tochtje van 17 mijl op het programma naar het eiland Rab. Ook vandaag stond er weinig wind, dus werd de motor ten langen leste gestart. De bemanning van de "Stella" deed een dutje of zat wat te lezen, kortom een wat saai tochtje.
Bij Rab aangekomen kozen we voor een baai, net naast het stadje Rab, zodat we geen geld voor de marina kwijt waren. Eerst lekker gezwommen en toen begon het geduvel weer om de faecaliën-tank leeg te krijgen. Uiteindelijk kon er helemaal geen gebruik meer van het boord-toilet worden gemaakt, dus werd besloten het verhuurbedrijf te bellen. Zo gezegd, zo gedaan maar het bleek niet mogelijk om een monteur te vinden, die bereid was in het weekeinde hierheen te komen. Nou ja, dat wordt dus niet meer plassen of poepen op het boord-toilet. Alleen Frits heeft daar een probleem mee, de rest doet het wel in zee.
Daarna zijn we naar een klein dorpje in de buurt gewandeld wat 1 restaurant bezit, zodat we daar maar naar binnen zijn gegaan.
Zo te zien geen slechte beslissing. Het is tevens een 'gasthaus' en alles ziet er keurig netjes uit.
Dat is trouwens sinds de laatste 6 jaar ook een stuk verbeterd. De keukens (als we daar een blik in kunnen werpen) zien er altijd netjes uit, de entourages zijn een stuk verzorgder, kortom: in Kroatië is, net als in Griekenland, de laatste jaren een aantal dingen sterk verbeterd. Dat moet ook wel, ze willen tenslotte graag bij de E.E.G. aansluiten.
Morgen een rustdag: dan gaan we het stadje Rab verkennen.
Rab, 04-09-05
-----
We zijn over de helft van onze zeilvakantie. Daarom hebben we besloten een rustdag te nemen en het plaatsje Rab onveilig te maken.
Terug aan boord gisteravond, hebben we eerst nog een paar spelletjes gedobbeld, maar we zaten niet rustig. Ondanks dat de barometer goed weer aangaf hadden we toch last van vervelende windvlaagjes, op zich niet erg maar we waren nog steeds niet zeker of het anker goed hield. Alhoewel we een 30 m. uit de oever lagen konden we 's nachts met een krabbend anker wél op de rotsen lopen. Gelukkig is alles goed gegaan, want vanmorgen lagen we bij het wakker worden nog op dezelfde plek.
Vanmorgen hebben we heel rustig aan gedaan. Eerst gezwommen, ontbeten, gewassen, etc. Toen tegen half elf naar de wal en lopend naar Rab. Onderweg hebben we 65 treden omhoog de heuvel opgeklommen, waar we bovenaan van een heerlijk kopje koffie genoten op een terras bij een 'scheet van een meisje'.
Bij Rab aangekomen konden we het plaatselijke klooster uit de 11e eeuw bezichtigen. Mooi gerestaureerd en alles zag er keurig uit. Daarna langs de marina gelopen, op een terrasje wat gedronken en opeens was het al 3 uur, tijd om de boot weer op te zoeken. Bij het terugwandelen gleed Adri nog uit op een rots, waarbij hij een flinke jaap in z'n elleboog opliep, maar gelukkig konden we terug aan boord het zelf behandelen en hopelijk gaat het niet ontsteken.
Bij het terugvaren met het bijbootje bemerkten we, dat het water minstens 20 cm. was gezakt. Heel vreemd, want we hebben altijd aangenomen dat het verschil tussen eb en vloed in de Middellandse zee nauwelijks waarneembaar is. Toch was het echt zo, want een aantal rotsen die bij ons vertrek vanmorgen onder water zaten, staken nu flink boven het oppervlak uit.
Aan boord hebben we eerst een middagdutje gedaan, toen gezwommen om goed wakker te worden en vervolgens weer terug naar de wal om te eten.
We probeerden bij het vriendelijke meisje eten te krijgen, maar helaas, dat hadden we een dag van te voren moeten bestellen. Ze wees ons echter wel een ander restaurant aan, waar we nu zitten en ook door een heel aardig meisje worden bediend. Toch wel een verschil met een aantal jaren geleden, toen er niemand aardig of vrolijk was. We zitten hier heerlijk in makkelijke stoelen en, zoals altijd, buiten op een terras. Nu ik er over nadenk hebben we tot nu toe nog steeds buiten gegeten. Heerlijk! In Nederland is dat in september vanwege de temperatuur w.s. niet meer mogelijk.
Morgen vertrekken we naar het eiland Cres, waar we in een baai zonder faciliteiten gaan ankeren. Dat wordt dus waarschijnlijk spaghetti! Vlg. de pilot moet daar ook ergens een FKK-camping liggen waar de heren zich nu al op verheugen.
Luka Kolovrat, 05-09-05
-----
Een korte zeiltocht vandaag. Vanmorgen waren we op tijd wakker, nadat we gisteren nog een tijdje aan boord hadden gedobbeld. Afgelopen nacht geen wind gehad, dus we hoefden ons geen zorgen te maken of de boot op dezelfde plaats bleef liggen.
Al vrij vroeg vertrokken we naar het havenplaatsje Rab om diesel te tanken en inkopen te doen voor vanavond, omdat we dan zelf aan boord koken.
Frits en ik werden op de kade gedropt, terwijl de anderen de boot gingen aftanken. Nadat we dit alles hadden geregeld wendden we de steven naar het eiland Cres.
Adri ging onderweg eens even voorop staan om "dolfijnen te ontdekken" zoals hij zei en waarachtig, hij stond er nog geen 5 minuten toen we, weliswaar op flinke afstand, een groepje dolfijnen uit het water zagen springen. Zoals altijd weer een pracht gezicht, alhoewel ze van ons best wat dichterbij hadden mogen komen.
Halverwege de middag bereikten we de vorkvormige baai Luka Kolovrat op Cres, waar we voorzichtig (vanwege de ondiepten) een kleine inham invoeren om te ankeren. Maar dat viel niet mee! Ik was weer eens schipper van de dag en er waren 5 meningen van hoe het schip het beste zou kunnen liggen. Eerst lijn achter uit naar de wal en anker voor uit. Niet goed: daarom schip gedraaid en lijn voor uit en hekanker uit. Ook niet ideaal. Uiteindelijk hebben we gelegen met anker achter uit en lijn voor uit naar de wal. We hadden zo'n 30 cm speling tussen kiel en bodem maar lagen verder best. In de schemering echter stak er plotseling een wind op die recht de inham in kwam blazen, waardoor in allerijl nog een extra lijn achter naar de wal moest worden uitgebracht, want het achteranker hield niet goed op de harde steenachtige bodem. Toen we met alles klaar waren was de wind gaan liggen! Nou ja, dat hebben we vaker meegemaakt.
Vanavond hebben Frits en ik voor de bemanning gekookt. Nasi met vlees en groenten. Vanmiddag hadden we het vlees al in de marinade gezet, groente gesneden, etc. Vanavond alles gebakken, rijst gekookt, het hele handeltje door elkaar gehusseld en eten maar. Na nog een toetje was iedereen helemaal voldaan en nu zitten we uit te puffen, koffie te drinken en een sigaar te roken.
Morgen blijven we op het eiland Cres, maar ronden de zuidkant en gaan dan door een kanaaltje wat Cres van Losinj scheidt, verder naar het haventje Martinscica.
Nerezine, 06-09-05 (Losinj)
-----
Tja, en we zijn dus niet in Martinscica aangekomen, zoals je bovenaan ziet. Maar dat komt direct. Eerst nog over het eten van gisteravond.
Zoals gezegd was het eten een succes. We hadden het echter blijkbaar wat te stevig gekruid, want de een na de ander moest overboord om z'n darmen te legen. Frits en ik hebben nergens last van gehad maar de anderen spoelden hun ingewanden aardig door.
Vanmorgen waren we vroeg uit de veren. Nol en ik hebben om 7 uur de achterlijn al binnengehaald, zodat het Duitse motorjacht wat dieper in de inham lag er tenminste uit kon. Nol, mijn vriend, duwde me daarbij met kleren en al aan expres uit het bijbootje, zodat ik meteen wakker was. Van je vrienden moet je het maar hebben!
Het water was kristalhelder, prachtig om doorheen te kijken maar nu konden we ook goed zien hoe doods de bodem is. Wat zeesterren, zeekomkommers en zee-egels en dat is het. Jammer! Vis is echter weer volop aanwezig, zelfs wat grotere exemplaren.
Na het ontbijt zeilden we rond de zuidpunt van Cres, waarbij er zo nu en dan nog steeds van het achtertrapje gebruik werd gemaakt. Rond half twee kwamen we bij de draaibrug tussen Cres en Losinj aan, waarbij we via geluidssignalen via de misthoorn duidelijk maakten dat we er door wilden. Helaas, na een half uurtje rondjes draaien gilde een man van de wal af, dat de brug pas om 5 uur open ging. Foutje van ons! Na nadere bestudering van de pilot bleek, dat de brug om 9 én 5 uur open ging en niet van 9 tot 5 uur.
Nou, we hadden geen zin om daarop te wachten en zijn maar omgedraaid. Gelukkig vonden we na een half uurtje varen een mooi klein haventje, Nerezine, waar we aan een mooring konden vastmaken en nu liggen we hier prima voor de nacht.
We hebben zojuist het dorpje verkend. Frits heeft de puts opgevist, die in het water was gevallen en op de bodem lag, we hebben boodschappen gedaan en nu gaan we een dutje doen alvorens te eten. Kortom we vermaken ons wel.
Morgenochtend zorgen we, dat we ruim voor 9 uur bij de draaibrug zijn en verder zien we dan wel.
Het weer is nog steeds prima, zonnig, aangename temperatuur, alleen zouden we iets meer wind willen. Maar goed, een mens kan niet alles hebben!
Luka Krnica, 07-09-05
-----
In Nerzine hebben we prima gegeten. Gisteravond zijn we na ons middagdutje een restaurant op gaan zoeken waar voor 55 Kuna (ongeveer 8 euro) een heel menu werd geserveerd. Na het eten zijn we bij de haven nog een ijsje gaan eten. Ze hebben in Kroatië heerlijk schepijs voor nog geen euro.
Omdat we in een haven lagen hadden we wel een probleempje. Het toilet doet het niet meer, overboord plassen staat niet netjes tussen alle andere boten, dus werd er druk gebruik gemaakt van de puts, eigenlijk stuitend met een prachtig toilet aan boord, maar ja, er zat niks anders op.
Vanmorgen waren we om 8 uur al op pad, richting draaibrug waar we natuurlijk veel te vroeg aankwamen, maar na ruim een half uur rondjes draaien kreeg Willem het toch voor elkaar om als eerste van de wachtende boten door de brug te gaan. Het kanaaltje was erg nauw en daardoor stond er een forse stroming waar we tegen in moesten boksen. We raceten door het kanaaltje waar allemaal toeschouwers stonden te kijken of er schepen tegen de wand zouden botsen, maar wij vlogen er mooi doorheen.
Daarna konden we de genua hijsen en voor de wind voeren we naar Krnica waar we tegen drie uur arriveerden, weer in een prachtig haventje in een baai met prima ankergrond gelegen.
We konden echter zonder een heel eind met het bijbootje te roeien niet op de kade komen, dus besloten we om voor het eten de boot te verleggen en dan na de maaltijd weer in de baai te gaan liggen, zodat we morgenochtend op ons gemak kunnen gaan zwemmen.
Oké, zo gezegd, zo gedaan en nu liggen we vlak bij de wal zodat er weinig geroeid behoeft te worden. Achteraf gezien hadden we er tóch een buitenboordmotortje bij moeten huren!
Er is hier een leuk visrestaurantje waar we met z'n allen een portie inktvis met bijlagen hebben besteld. Nou, dat zal wel smaken.
Morgen gaan we door naar Pomer, de laatste plaats alvorens we terugkeren in Pula.
Pomer, 08-09-05
-----
De voorlaatste dag van onze zeilvakantie is aangebroken!
Gisteravond was de inktvis prima. We hebben allemaal lekker gegeten. Toen was het in de diepe schemer een ankerplaatsje zoeken in de baai. Gelukkig lukte dat vrij vlot en na een paar spelletjes dobbelen verdween iedereen naar bed.
Vanmorgen konden we inderdaad lekker zwemmen. We lagen nog op dezelfde plaats als gisteravond, dus het anker had goed gehouden.
Het was een korte tocht naar de volgende haven maar door een stuk zee op te zeilen maakten we er toch een leuke dag van. Het weer was vandaag, zoals eigenlijk de hele vakantie lang, onveranderlijk prachtig.
De marina van Pomer, het havenplaatsje wat onze bestemming was, viel moeilijk aan te lopen. Vooral ook omdat we verkeerde coördinaten in de GPS hadden ingeplot werden we op het verkeerde been gezet. Toen we dat uiteindelijk door hadden en de goede hadden geplot bleken we er zo'n 600 meter vandaan te zitten, in plaats van 4 mijl. We moesten ook langs allerlei eilandjes om er te komen, vandaar dat we er slecht zicht op hadden. Maar goed, eenmaal aangekomen kregen we een goed plekje aan het einde van een steiger aangewezen en al snel zaten we aan ons voorlaatste voor- en achtervastje.
Het stadje Pomer stelde niet zo veel voor, maar we konden er wel goed eten. Op de marina zelf was een restaurant, maar aangezien we al 40 euro aan havengeld hadden moeten betalen zijn we het dorpje ingelopen waar we een restaurantje hebben opgezocht. We wachten nu op ons eten, voor de laatste keer mixed-grill.
Morgen het laatste stukje varen naar Pula en dan meteen door naar huis. Hopelijk hebben we dan geen last van files.
Ljubljana, 09-09-05
-----
We zijn op weg naar huis! Helaas zijn we toch in een file belandt en daardoor heb ik nu de tijd om even een stukje te schrijven.
Gisteravond na het eten spraken we in Pomer een paar Duitsers, die zeiden dat het slecht weer zou worden. Nou, dat klopte ook wel want toen we vanmorgen wakker werden was het voor de eerste keer tijdens het zeilen behoorlijk bewolkt, de barometer aardig gezakt en de wind flink toegenomen. We moesten echter toch naar Pula en zo vertrokken we rond half tien vanaf de marina, eerst de lange baai uit en toen langs de eilandjes open zee op, waar we via lager wal en een windje van een kleine 6 beaufort de golven moesten nemen. De "Stella" stampte er echter goed doorheen en afgezien van een bijna aanvaring met 2 andere schepen die vlgs. ons elkaar aan het pesten waren, ging alles goed. Na ronding van een vuurtoren op een piepklein eilandje in zee konden we de genua uitrollen en voor de wind naar Pula zeilen.
Ik verdween de kajuit in, maar moest er snel weer uit omdat ik behoorlijk misselijk werd van het rollen van de boot. De eerste keer in deze 2 weken! Boven ging het wel en om 12 uur bereikten we de marina Veruda bij Pula, wat onze eindbestemming was.
Na het aftanken maakte Willem het achterdek schoon met wat afwasmiddel, gleed daardoor uit en belandde ruggelings kopje onder in het water, gelukkig zonder zich te bezeren, dus konden we er hartelijk om lachen, vooral de pompbediende die dat eerst niet durfde.
De overdracht van de "Stella" verliep niet geheel vlekkeloos: het onderwaterschip moest door een duiker worden gëinspecteerd en aangezien die pas voor de volgende dag was gereserveerd kregen we onze borgsom niet meteen terug. Gelukkig kon Willem het oplossen en zo konden we om 3 uur 's middags vertrekken. Maar goed ook, want het weer was behoorlijk verslechterd. Regen, wind, zon weg, echt weer om niet te willen blijven.
Nu zijn we dus onderweg naar huis. Tot nu toe verliep de reis goed, maar bij Ljubljana is het aardig mis. Veel verkeer, wat allemaal vast staat. Nou ja, we zullen wel thuiskomen. In ieder geval hebben we weer een prachtige vakantie gehad. Mooi weer, aardig wat wind, een prachtige boot, toch achteraf in het algemeen vriendelijke mensen en een goede sfeer aan boord!!!
