Carita (Java), 31-01
-----
We zitten hier heerlijk 's avonds om half zeven buiten met een stelletje masseuses om ons heen, die ons persé willen masseren. We willen geen afspraak maken, dus ze proberen al een klein half uur lang ons om te praten.
Gistermiddag waren we om goed 5 uur in Lampung. De treinreis was verder voorspoedig verlopen. Bij aankomst stonden de kruiers al te wachten om onze bagage over te laden, busjes stonden klaar en in een mum van tijd waren we in ons hotel, waar het ritueel om de kamers begon. Zoals altijd kregen wij drieën kamers op de bovenste verdieping, maar daar stond tegenover dat we een groot ligbad met heerlijk heet water hadden (?).
Bier was in het hotel niet te krijgen, dus togen we al snel met Bianca, Laurens, Tinie en Lau de stad in. Gelukkig vonden we snel een tent waar ze bier schonken. Het eerste rondje was van Bianca, omdat ze jarig was. Laurens bestelde er allemaal hapjes bij dus het werd best gezellig. Helaas was het bier niet koud en zo besloten we om na 1 pilsje verderop te gaan.
Maar ja, een restaurant zonder bier was voor de jongens niet verteerbaar en zo duurde het een tijdje voor we een Chinees vonden, die lekker eten had en ook bier schonk. We hebben er, zoals altijd, heerlijk gegeten. Bijna allemaal Babi Pangang, plaatselijke stijl, maar erg lekker!
Terug in het hotel hebben we nog een sigaartje in de lounge gerookt en toen was het alweer bedtijd.
Vanmorgen, na een Indonesisch ontbijt, met nasi in kokosmelk gekookt, vertrokken we in onze nieuwe grote bus naar de haven. De koffers waren al ingeladen en konden gelukkig tijdens de overtocht in de bus blijven. Perfect!
Het inschepen, na een kleine 2 uur rijden stelde dus niks voor. We hadden een mooie overtocht op een hele drukke boot, behalve in de 'business class', waarvoor je 5000 rps. moest betalen en waar je in een airco atmosfeer in goede stoelen kon zitten. Wij waren ook daar weer de enige blanken.
Op Java in de havenplaats Merak aangekomen zijn we eerst na een half uurtje rijden gaan eten. Weer uitgebreid Chinees, maar goed, het smaakte best (behalve bij Rob, die zich nogal liet kennen) en rond 3 uur reden we naar het Zuiden. Het Bounty gevoel maakte zich langzaam van ons meester, want we zagen prachtige stranden, omzoomd met palmen. Het weer viel ook mee, bewolkt maar droog.
Om half vijf bereikten we hotel Wira Carita, een groot hotelcomplex vlak bij het strand, nadat we onderweg nog even bij een ijzeren vuurtoren waren gestopt, die in 1889 in opdracht van koningin Wilhelmina was gebouwd (?).
Nol en ik kregen een kamer, waarvan de ventilator vreselijk piepte, maar gelukkig konden we (tegen bijbetaling) een kamer met airco krijgen. De rest van de groep mag het eigenlijk niet weten, anders krijgt Joyce bonje, maar wij zijn er blij mee.
Straks gaan we eten en morgen hebben we een vrije dag, die vlgs. mij nu al helemaal is ingevuld. We zien wel!
Carita, 01-02
-----
Het is al laat, dus even schrijven en dan naar bed!
Gisteravond hebben we hier op het complex heerlijk gegeten in een open restaurant. Dat is trouwens bijna overal het geval. De restaurants hoeven hier geen ramen te hebben, het is toch overal warm.
Na het eten hebben we op onze veranda tot half twaalf gedobbeld met Lau en Laurens. Heel gezellig, we hebben ze het edele 'liegen onder de beker' bijgebracht. We verblijven hier trouwens heel aardig in een ressort met allemaal verschillende huisjes.
Vanmorgen na het ontbijt begonnen we met z'n negenen aan de jungletocht naar een waterval, die ergens hoog in de heuvels naar beneden stortte.
Helaas, helaas, het regende dat het goot, maar de gids liet zich niet afschrikken. Eerst werden we in een klein open autootje naar de start van de 'track' gebracht, daarna hulde iedereen zich in een poncho of regenjas, een enkeling gebruikte een paraplu en daar gingen we.
De eerstvolgende 2 kilometer ging over een gebaand pad heuvelopwaarts, maar de volgende 1.5 kil. liepen en klommen we over een heel smal lemen paadje, wat volgens. de gids 'very slippery' was. Nou, dat klopte wel en de ellende was nog, dat het aan de linkerkant steil afliep een ravijn in, waar het riviertje van de bovenliggende waterval stroomde. Vanwege de regen konden we ook geen opnamen met de video- of foto-camera maken. We hadden meer dan genoeg aan onszelf.
Na veel geglibber bereikten we dan toch eindelijk de waterval, die wegens de regen met veel geweld naar beneden bulderde. We zouden gaan zwemmen, maar in de eerste plaats waren we kleddernat en in de tweede plaats vonden we het veel te gevaarlijk. Alleen Laurens waagde zich eraan. Wij stonden ondertussen lekker droog in een schuilhutje, waar we werden volgepropt met 'pine-apples' van de gids en koekjes van Bianca.
Na een half uurtje begonnen we het koud te krijgen en gingen we op de terugweg naar beneden. Dit ging op de een of andere manier een stuk beter, de regen hield ook langzamerhand op en zo konden we ons bevrijden van de regenjassen.
Terug bij het hotel zijn we eerst met t-shirt en al onder de (koude) douche geweest, de schoenen schoon gemaakt en daarna een pilsje gedronken.
Vervolgens zijn we wat langs het strand wezen wandelen en hebben op een terrasje het 'Zwitzer' leven gevoeld: met een pilsje erbij naar de zonsondergang in zee zitten kijken, met aan de zijkant de Krakatau. Heel mooi gezicht!
Heerlijk op hetzelfde terrasje gegeten en toen we terug waren, ja hoor: daar kwamen de masseuses! Nol en ik kwamen er niet onderuit, niet dat we dat zo erg vonden, dus hebben we ons heerlijk laten masseren. Ruim een uur voor 50.000 rps. We zijn er allebei kuis bij gebleven, hoewel het op een bepaald moment wel wat moeilijk was.
Daarna hebben we nog een goed uur gedobbeld en nu gaan we slapen, helemaal uitgeput van onze 'vrije' dag.
Morgen op naar Bogor!
Bandung, 03-02
-----
Tja, ik heb een dag overgeslagen, maar gisteren was ik zo gammel, dat ik na aankomst in het hotel naar bed ben gegaan en tot vanmorgen heb geslapen.
Gistermorgen zijn we vanaf Carita in druilerig weer richting Jakarta gereden. Toen we daar na een uur of twee rijden aankwamen, hebben we eerst de houthaven Sunda Kelapa bezocht. Gelukkig was het droog geworden en na het bezichtigen van de prachtige houten schepen en de houtarbeiders voor de voeten te hebben gelopen zijn we koffie wezen drinken onder het 'genot' van de muziek van Heintje. Hoe verzinnen ze het! Die arbeiders trouwens, lopen de hele dag zo'n 10 uur lang voor 10.000 rps. houten balken te sjouwen. Dat is voor ons, verwende westerlingen, nauwelijks te begrijpen!
Daarna volgde een korte city-tour door Jakarta en werd er 'en passant' even gestopt bij het nationale monument (Monas). Dit duurde naar onze zin te kort, maar ja, we moesten van Joyce weer de bus in, richting Bogor, waar we om een uur of 2 arriveerden.
Een leuk pensionnetje was ons overnachtingadres midden in het centrum. Na de mie soep ben ik naar bed gegaan en de jongens zijn de stad gaan verkennen. 's Avonds hebben ze in een padang restaurant bij het station gegeten en zo te horen de serveersters lastig gevallen.
Vanmorgen was ik aardig opgeknapt, maar nu heeft het halve gezelschap last van keelpijn en hoesten.
Vandaag gingen we dus op weg naar Bandung, maar eerst werden de botanische tuinen van Bogor bezocht. Mij vielen ze eerlijk gezegd wat tegen, veel groen maar weinig bloeiende planten. We werden wel constant belaagd door verkopers van allerlei souvenirs. Ikzelf heb b.v. al prachtige kerstkaarten gekocht en Willem 2 wajangpoppen. Maar we hebben ook een poosje heerlijk op een bankje bij het water gezeten en genoten van de rust, die van het park uit ging.
Op weg naar Bandung deden we de theeplantage Gunung Mas aan, wat weer een hele belevenis was. Op de heuvels waren allemaal theestruiken gepland, die een prachtig decor vormden. Een schitterend gezicht! Op de plantage zelf bezochten we een theefabriek, waarbij we zelfs van een muts en schort werden voorzien. De fabriek maakte geen erg grote indruk op mij, ik begrijp b.v. nu nog niet goed hoe de theebladeren precies worden gefermenteerd. Nou ja, de thee zelf smaakte best na afloop van het bezoek.
Het landschap leende zich goed voor prachtige foto's, die dan ook uitgebreid door ons gezelschap werden gemaakt.
Na de thee vertrokken we om de Puncak pas te nemen. Boven op de pas hadden we een prachtig vergezicht onder de wolken door. Na het passeren van de pas begon het echter te regenen en het regent nu nog.
Voordat we in Bandung arriveerden hadden we eerst nog een lunch tegoed. Nou, dat was wel een luxe lunch: een pilsje kostte 35.000 rps. en Tinie, die een heel klein flesje wijn had genomen, was opeens 100.000 rps. lichter. Maar het eten was heerlijk, wij hadden een prima nasi rames en de stoel werd zelfs aangeschoven als je wilde gaan zitten. Nou, de prijs was er dan ook naar.
In de regen zijn we naar Bandung gereden. Het landschap is hier heel verschillend van Sumatra. Veel opener, erg veel rijstvelden en veel meer mensen die ook duidelijk gewend zijn aan toeristen. Er wordt nog wel incidenteel gezwaaid en tijdens het wandelen zeggen de mensen ook vriendelijk goedendag, maar het is toch anders. De wegen zijn uiteraard ook beter, geen kuilen en wegverschuivingen, maar daar staat tegenover dat we al een paar keer in een file hebben gestaan.
Joyce had een spannende dag. Ze had gisteren haar oudste dochter naar het ziekenhuis in Jakarta gebracht, die vandaag geopereerd moest worden. Haar baarmoeder is vandaag verwijderd, maar gelukkig is alles goed gegaan en vandaag om 12 uur had ze al telefonisch contact met Lita, haar dochter.
Nu gaan we direct eten en morgen hebben we een city-toer!
Bandung, 04-02
-----
Het is bijna half negen 's avonds en we zitten weer bij de 'Mandarin'. Daar zijn we gisteravond met z'n drieën ook wezen eten, een Chinees restaurant, een 10 minuten lopen van ons hotel, wat trouwens een perfect, klein net hotelletje is.
Vanmorgen zijn we gestart met de city-tour. Om 8 uur de bus in en Bandung uit, de hoogte in om naar de Tangkuban Prahu vulkaan en krater te kijken.
Na een uurtje rijden, eerst door de ruim opgezette nette stad, kwamen we op de heuvel van 'de omgekeerde prauw' aan. Daar werden we overgeladen in kleine busjes en verder de steile heuvel opgebracht naar de krater.
Nou, daar was het flink koud en toen we de busjes uitkwamen werden we bestormd door verkopers van allerlei prullaria. Na het bezichtigen van de Koninginne-krater begon de afdaling naar een andere krater. Helaas, onze groep bevatte meer verkopers dan reisleden, dus dat liep niet zo best.
Na een flinke afdaling bereikten we de tweede krater, waar we echt over de vulkaanbodem liepen. Heel indrukwekkend! Ik heb er zelfs zwavelbloemen kunnen filmen en het was een heel aparte belevenis om tussen allerlei stoom- en zwavel-wolken te lopen.
Nadat iedereen toch wat van de vasthoudende verkopers had gekocht, wandelden we door het regenwoud terug naar de bus, waarna we in rap tempo naar de beloofde zwavelbaden vertrokken.
Daar aangekomen dook iedereen voor een warme duik het zwavelwater in, gevolgd door een copieus buffet. Het bier kostte warempel 36.000 rps. (en hier bij de mandarin 10.000). Het eten smaakte echter weer heerlijk en terug in de bus heerste er tot Bandung een volkomen stilte, omdat iedereen z'n gezondheidsslaapje hield.
En toen de voorstelling van de kinderen van de Anklung-school van wijlen Pak Ujo. Ik had er me geen voorstelling van kunnen maken, maar volgens het programma was het aandoenlijk en dat was het ook precies, heel onbevangen en heel erg leuk. We werden een goede 2 uur vermaakt met zang, dans en spel. Er werd dan ook uitgebreid gefilmd en gefotografeerd.
Tijdens de pauze werden er toch weer allerlei souvenirs gekocht. Ja, ik deed zelf ook mee en kocht wat bamboeschilderijen van het mooie meisje, die de verschillende programma onderdelen aankondigde.
Na afloop maakten we nog een korte rit door Bandung, hebben in ons hotel wat gedronken en zijn toen met Laurens, Bianca, Lau en Tinie in 'de Mandarin' gaan eten. Een heel verschil met vanmiddag. Nu hebben we heerlijk gegeten en gedronken voor 40.000 rps. de man, terwijl dat vanmiddag, weliswaar net zo heerlijk, toch 110.000 rps. kostte.
Vanavond hadden we watersla (vlgs. Bianca) met beef en sublieme saus in een loeiheet gietijzeren pan en 'fried rice' (gewone nasi goreng).
Nu stop ik, morgen om 5.30 uur op voor de treinreis naar Yogyakarta!
Yogyakarta, 05-02
-----
Vanmorgen rinkelde om half zes de telefoon: 'wake-up call', want om 7.30 uur vertrok de trein naar Yogyakarta. Ik was al wakker vanwege het geluid van de imans, die waarachtig alweer met z'n 2-en tegen elkaar begonnen te roepen. En dat om klokslag 4 uur. Ik kan niet geloven, dat Allah dat mooi vindt: mensen die zo tegen elkaar opboksen met gillen. Ik vind het in ieder geval vreselijk en vooral midden in de nacht!
Na het ontbijt wandelden we gezamenlijk naar het station op zo'n 10 minuten afstand van ons hotel. De bus was gisteravond al naar Yogyakarta vertrokken met onze koffers aan boord, dus we hadden alleen maar onze handbagage. Lekker makkelijk!
De trein vertrok precies om half acht vanaf het nette station met ons in de 'executieve class' gezeten, behalve Laurens en Bianca, die tussen het 'gewone volk' wilden zitten.
Na een paar uur rijden kwamen we bij een stationnetje, waar een hele meute kinderen om pennen gilden. Eerst was er één, maar dat veranderde echter snel aangezien ik nog een stuk of 20 pennen in m'n tas had en ze sloegen elkaar zowat dood om een pen. Nou ja, heb ik m'n goede daad vandaag weer gedaan.
Het landschap was prachtig, veel vergezichten, allemaal rijstvelden en boeren die het land bewerkten. Alleen jammer, dat de trein te hard reed om goed te kunnen filmen of foto's te maken. Die beelden moeten we dan maar in ons hoofd bewaren. De lunch in de trein kregen we er gratis bij, dus dat was meegenomen.
Nu zitten we hier in een hotelletje met een klein zwembad en een barretje aan de rand. De lampen zijn ondertussen aan en we zijn van plan om bij 'tante Lies' te gaan eten.
Morgen naar het sultanpaleis en 's middags naar de batikfabriek om allerlei spullen te kopen. We zullen Joyce hard nodig hebben!
Yogyakarta, 06-02
-----
Half elf en ik lig helemaal uitgeteld op bed. Het is een lange dag geweest.
Gisteravond hebben we inderdaad bij 'tante Lies' gegeten. Schitterend: een heel oud vrouwtje van 77 jaar, die goed Nederlands spreekt en waar we heerlijk voor heel weinig geld hebben gegeten. 15.000 rps. met z'n zevenen incl. bier, nasi, saté etc. En ik heb m'n kalender! Persoonlijk van tante Lies gekregen, ik mocht zelfs uitzoeken! Hij zit al veilig verpakt in m'n koffer.
In het hotel nog wat gedobbeld en om half twaalf gingen we naar bed.
Om half zeven waren we echter al weer wakker en zo lagen we om 7 uur in het zwembad, dat omzoomd is door prachtige palmen!
Na het ontbijt vertrokken we per bedjak naar het paleis van de sultan (het Kraton) De bedjak rit was wel leuk, maar hier geen gezwaai van mensen, zoals in Sumatra. In het paleis werden we gegidst door een oud mannetje, die accentloos Nederlands sprak. Goed hoor! Hij had het zichzelf aangeleerd, vertelde hij.
Het paleis, (Kronton) was wel leuk, maar niet overdreven. Zo ook het waterpaleis, waar we later naar toe gingen.
En toen was het de beurt aan de batikfabriek en winkel! Nou, dat heeft de meesten van ons geld gekost. Erg mooie, met de hand gemaakte batikstof, maar niet goedkoop. Ikzelf heb tenminste voor 100 U.S. dollar gekocht.
En als klap op de vuurpijl werd er nog een zilverfabriek aangedaan. Daar werd ook nog het nodige ingeslagen, hoewel mijn ring zo mooi werd gepolijst, dat 'ie wel weer nieuw lijkt.
Vanmiddag zijn we wezen internetten en daarna nog wat gezwommen. Heerlijk! en nu met een biertje erbij Onder dezelfde palmen als vanmorgen. De hele dag geen regen gehad, dus het weer zat ook mee.
En daarna vanavond naar een balletvoorstelling (het Ramayana-ballet) met een uitgebreid buffet vooraf. Totaal kosten 200.000 rps., maar vooruit, het is tenslotte vakantie. Het buffet was écht lekker, alleen jammer dat we weinig tijd hadden om ervan te genieten. Foutje van Joyce, we hadden een half uur eerder van het hotel moeten vertrekken, maar de dansvoorstelling was heel mooi. Na afloop mochten we zelfs samen met de artiesten op de foto.
De sfeer in de groep is nog steeds goed, hoewel we in kleine groepjes op stap gaan. Wij drieën trekken veel met Laurens, Bianca, Tinie en Lau op, Nicky, Lida, Wil en Johan zijn steeds bij elkaar, Rob en Jeanette gaan hun eigen weg en dat doen ook Hessel en Sip. Maar de gezamenlijke activiteiten doen we met z'n allen.
Nu ben ik moe en ga slapen. Morgenochtend op naar de Borobudur!
Yogyakarta, 07-02
-----
Ook vandaag weer het nodige beleeft. Vanmorgen lagen we al om half zeven in het zwembad, erg vroeg hoor, maar ja, we waren klaarwakker. Heerlijk in het vroege zonnetje een aantal baantjes gezwommen.
Na het ontbijt vertrokken we naar de Borobudur, echter de lucht werd pikzwart en er barstte een forse regenbui los. Het was maar goed, dat we hoog en droog in de bus zaten
Na een goed uur rijden kwamen we bij het tempelcomplex aan en gelukkig werd het langzamerhand droog. Joyce had ons gewaarschuwd voor wat verkopers, vnl. meisjes, nou dat was een 'understatement', want we werden aan alle kanten besprongen toen we uit de bus stapten.
Uiteindelijk konden we toch bij de tempel zelf komen en daar hadden we gelukkig geen last meer van de onwelkome verkopers.
De Borobudur zelf was heel indrukwekkend. Weinig kleur, maar erg imposant en de naam van wereldwonder meer dan waardig. Onze gids leidde ons langzamerhand naar boven en eenmaal daar aangekomen wemelde het van de 'local people' en niet te vergeten: Japanners. Nou, we waren aan de beurt. Constant werd er gevraagd of we op de foto wilden met steeds weer een aantal meisjes. Och, we waren er niet te beroerd voor. Ons ego hé, en zo amuseerde iedereen zich kostelijk. Ikzelf ben 3 keer met de klok mee rond de stupa's gelopen en mocht toen een heimelijke wens doen, en ook kon je je hand in een stupa steken en dan een wens doen. Nou, ik ben benieuwd!
Toen we weer naar beneden gingen werd ik zelfs gevraagd voor een interview door een 3-tal moslimmeisjes en 2 jongens van een middelbare school. Heel leuk, minirecordertje erbij en iedereen stelde om de beurt 4- of 5 vragen. Dit moeten ze vanuit school doen om hun Engels te verbeteren en w.s. zal zo'n interview wel in de les worden behandeld.
Bij een restaurantje aangekomen dachten we van de verkopers af te zijn, maar ook daar werden we lastig gevallen. Willem werd zelfs een onzedelijk voorstel gedaan. Na een patatje oorlog, wat we dubbel en dwars moesten betalen gingen we met de bus naar een dorpje waar een oude mevrouw suikerkoeken zat te maken en daarna naar een steenhouwerij.
Toen hadden we het ook wel gehad en terug in het hotel zijn we eerst maar eens gaan rusten.
Tegen de avond hebben we met z'n drieën een bedjak genomen naar het centrale winkelcentrum Marborio (afgeleid van Marlborough) voor 20.000 rps. Voor die prijs zouden de becakrijders wachten en ons naar het hotel terug brengen.
We hebben wat rondgelopen, sarongs gekocht en gegeten in een heel keurig restaurant, waar we een tijdje met de eigenaar hebben zitten praten.
Willem beleefde op de terugtocht met de becak nog een heel avontuur. Hij moest onderweg overstappen in een andere bedjak, 20.000 rps. betalen en nog eens extra 10.000 om naar het hotel gebracht te worden. Dat was geen afspraak, dus dat deed 'ie nooit. Grote ruzie, hij is uitgestapt en naar het hotel teruggelopen, waar hij ruim 3 kwartier later dan wij aan kwam, maar hij had tenminste niets betaald. Afspraak is afspraak!
Nog wat gekocht en gepraat met Ary, een leuk meisje van de overliggende batikwinkel, en nu gaan we direct naar bed.
Morgen naar Malang, een lange reis met de bus!
Onderweg tussen Yogyakarta en Malang, 08-02
-----
Vanmorgen was het weer vroeg op. Om 5.45 uur 'wake-up call'
Nol nam nog gauw een duik in het zwembad, maar ik ben onder de warme douche gekropen. Ik had niet zo best geslapen, want gisteravond vonden we een enorme kakkerlak op de kamer en ik durfde vannacht mijn benen niet onder het laken vandaan te halen.
Na het ontbijt kwamen we na een uurtje rijden bij een prachtig tempelcomplex: de Prambanen. Ik vond het eigenlijk nog mooier dan de Borobudur. Gelukkig waren de verkopers hier niet zo vervelend en om 7.45 uur liepen we al op het tempelterrein. Ook hier waren de nodige 'local people' en vooral Willem maakte zich nuttig door het geven van allerlei interviews aan giechelende schoolmeisjes. Het was heerlijk weer en we hebben er een paar rustige uurtjes doorgebracht.
Om half tien gingen we op weg naar de Hollandse 'bakery', waar we koffie en broodjes konden kopen. Ik nam een broodje Babi-pangang en een broodje Ayam Bakso, maar het smaakte wat zoetig en daar ben ik niet zo dol op.
Tussen de middag lunchten we in het nette restaurant van een beroemde filmster. Daar barstte een moessonbui los, die tot heden voortduurt. Nu regent het niet meer zoveel, maar het is nog steeds niet droog en het is al 18.00 uur.
Vanwege een 3-tal aardverschuivingen op de weg naar Malang maken we een omweg van een uur of twee. Het voordeel hiervan is, dat we niet langs ravijnen hoeven te rijden met de kans daarin te glijden (dit alles volgens Joyce).
Vanmiddag zagen we dicht aan de kant van de weg een aantal mensen rijst oogsten. Dat hebben we natuurlijk uitgebreid gefilmd en gefotografeerd. De mensen waren heel spontaan en vriendelijk, maar zagen er niet uit, zo onder de modder zaten ze. Het frappante was, dat ze helemaal ingepakt zaten, volgens ons was dat hoogstwaarschijnlijk tegen de zon hoewel die in dit jaargetijde niet hard schijnt. Nou, ik zou niet graag met ze willen ruilen!
Ik stop, want we gaan weer rijden, we stonden nl. in een file. Morgen gaan we door naar de Bromo. Een nieuwe, lange dag!
Op de Bromo, 09-02
-----
We zitten hier heerlijk boven op de Bromo vulkaan na te tafelen.
Gisteravond kwamen we rond 8 uur in Malang aan. Het regende nog steeds, maar we gingen toch de deur niet meer uit, dus daar zaten we niet mee.
Het hotel zag er netjes uit, maar wat minder leuk was dat er in de eetzaal een 4-tal kakkerlakken rondliepen, die weliswaar dood werden geslagen maar op onze kamer zaten er ook 3 en dat vonden we echt niet leuk. Maar ja, het zij zo, en we hebben best geslapen.
Vanmorgen vertrokken we pas om 9 uur naar het centrum van Malang, waar we tot 12 uur werden losgelaten, met als verzamelpunt Toko Oen, een cafetaria waar ze Nederlands spraken en zelfs uitsmijters hadden. Nol en ik hebben een internetcafé opgezocht en eindelijk het 2e reisverslag weg kunnen sturen. We hebben daarna prima geluncht en toen ging het richting Bromo waar we nu bovenop zitten in een leuk guest-house en waar we een goed buffet hebben gehad.
Om hier te komen moesten we overstappen in kleine busjes omdat de weg te smal en te steil werd. Vanuit de buisjes hadden we prachtige vergezichten, maar zo nu en dan durfde ik niet opzij naar beneden te kijken.
Heel apart is hier, dat de berghellingen, hoe steil ze ook zijn toch worden bebouwd. We vragen ons allemaal af, hoe de boeren hier zich kunnen bewegen. Er zal er vast wel eens een naar beneden duvelen.
Boven op de vulkaan is het behoorlijk koud, bijna de hele groep heeft mutsen en sjaals gekocht voor resp. 6000 en 7000 rps. Geen geld!
Vannacht om 3 uur worden we gewekt, krijgen eerst thee of koffie en gaan dan met een aantal jeeps op stap. Ik ben zeer benieuwd.
Dus morgenochtend: zonsopgang op de Bromo!
Bali, 10-02
-----
Het was vandaag een bewogen dag! Om klokslag 3 uur werden we gewekt, nadat we prima onder 2 dekens hadden geslapen. Tenminste, Willem en ik, Nol had praktisch niet geslapen. Verwonderlijk genoeg hadden we heerlijk heet water onder de douche, zodat we goed wakker werden, maar o jé, toen we onze neus buiten de deur staken bleek het te regenen. Nou ja, we hadden een afspraak, dus togen we naar het restaurant voor de koffie/thee.
Om half vier vertrokken we in 3 jeeps de caldera in. Hotsend en botsend reden we een steile helling af, daarna over een grote zandvlakte en vervolgens weer omhoog naar een uitkijkpost. We reden echt steil omhoog, met rechts hele diepe afgronden, die ik gelukkig in het halfduister niet goed kon zien. Vreselijk! Maar uiteindelijk kwamen we heelhuids boven aan, een beetje murw geschud achter in de jeep. En daar: stormen! regenen! het was géén weer. Weer koffie en tegen kwart voor vijf klommen we naar een kleine tribune om de zon op te zien komen. Hadden we gedacht! We zaten midden in de wolken, regen en wind geselden de tribune en we waren blij als we een beetje droog konden staan. Dus geen zonsopgang, alleen jagende wolken, regen en zo nu en dan een gat in de hemel.
Tegen half zes zijn we dus maar weer naar beneden gegaan, waar we halverwege toch nog iets licht opvingen. Al met al was het, ondanks het slechte weer, een indrukwekkende belevenis en had ik het niet graag willen missen. Gelukkig stond ik daar niet alleen in, Bianca dacht er tenminste hetzelfde over.
Door de zandvlakte ging het vervolgens met onze jeeps naar de rokende krater van de Bromo vulkaan. Daar vlak bij aangekomen liepen we eerst met de hele groep, behalve Nicky en Willem, een goede 20 minuten naar boven, constant gehinderd door paarden waar de echt verwende toeristen op zaten en toen een trap van 250 treden op, naar de smalle rand van de krater. Daar aangekomen was het een indrukwekkend gezicht naar beneden, de rokende diepte in, maar ook op de rand waaide het keihard en kregen we zoveel zwaveldampen in ons gezicht, dat we het er niet lang uithielden.
Na wat foto's te hebben gemaakt, had ik het wel gezien en begaf me snel naar beneden, waar ik nog met een Koreaans meisje op de foto ben gegaan.
Terug in het guest-house kregen we een heerlijk ontbijt van nasi goreng, ei, kip, toast etc. en daarna gingen we de busjes in op weg naar de grote bus beneden op de berg.
Iedereen was blij toen we weer in onze eigen bus zaten: wat een ruimte vergeleken met de busjes waar we uitkwamen!
En toen op weg naar Bali. Een lange vrij saaie reis naar het pontveer, waar we rond 5 uur aankwamen. Onderweg hadden we wel langs de zee een lekkere lunch genuttigd, waren langs teak plantages gereden en hadden een grote elektriciteitscentrale gezien, maar we waren blij toen we bij het veer aankwamen.
En vervolgens de overtocht naar Bali. Met een flinke roestbak staken we de straat tussen Java en Bali over. Het enige winstpunt was, dat we in de stuurhut mochten filmen.
Op Bali aangekomen was het nog 2 uur rijden om hier in het hotel bij Lovina Beach aan te komen. Onderweg hebben we ons eerste ongeluk gezien, wat niet te verwonderen was, gezien de manier hoe iedereen in Indonesie rijdt. Vlak langs elkaar, op het laatste moment uitwijken en, zoals al eerder gezegd, de meeste verkeersdeelnemers hebben van lichten 's avonds op, nog nooit gehoord. Maar goed, hier schijnt dat allemaal te kunnen.
Nu zitten we aan ons eerste pilsje en wachten op het eten: gegrilde vis in bananenblad.
Morgen een vrije dag. De zee stroomt op 20 meter van onze eetzaal, dus dat komt wel voor elkaar!
Lovina Beach, 11-02
-----
We zijn zojuist van tafel verhuisd, meer naar binnen toe in het restaurant omdat de harde wind de regen met vlagen naar binnen joeg.
5 Minuten geleden is er een forse bui losgebarsten, hoewel we verder vandaag prachtig weer hebben gehad.
De gegrilde vis in bananenblad smaakte gisteravond heerlijk. Lekker gekruid, nasi erbij, dus het kon niet meer stuk.
Daarna hebben we nog wat zitten dobbelen, maar omdat we al vanaf 3 uur 's morgens op waren hebben we het niet al te laat gemaakt.
Vanmorgen hebben we rustig aan gedaan. Om half acht zijn Nol en ik gaan zwemmen in ons prachtige zwembad, 10 meter van de zee vandaan, die hier helaas sterk is vervuild en vervolgens hebben we op ons gemak ontbeten.
Om half elf zijn we met een huurbusje met z'n zevenen op pad gegaan. Ook weer voor 350.000 rps. de hele dag incl. chauffeur, die meteen voor gids speelt. Eerst was de Git-Git waterval aan de beurt. Prachtig, maar het was wel spitsroeden lopen langs wel 100 souvenirs-stalletjes. Niet leuk!
Onderweg hadden we een begrafenisceremonie meegemaakt: De as van een overledene werd naar zee gebracht en daar uitgestrooid. We hebben met een lid van het gezelschap gesproken, die uitstekend Engels sprak. Dat valt trouwens toch op: veel mensen spreken Engels en ook heel veel mensen gebroken of redelijk Nederlands. Vooral de ouderen, maar ook jongeren van wie je het niet verwacht. Alle gidsen die we hebben gehad spraken b.v. Nederlands en onderweg komen we ook vaak Nederlands sprekende mensen tegen. Maar dit terzijde.
Na de waterval gingen we lunchen in een 'duur' restaurant. Heel chic, maar de nasi kostte 25.000 rps. dus dat was te overzien. Buffet met alles erop en eraan voor 50.000 maar we hoefden alleen maar te lunchen.
Meteen na de lunch bezochten we een schitterende tuin met een hele mooie Hindoe tempel, midden in het water. Laurens z'n hart ging open want er liep een tamme leguaan rond en hij heeft er zelf ook een. Ook daar moesten we op de foto met een drietal Islamitische meisjes. Leuk hoor!
Daarna was het de beurt aan de terras-sawah's. Er zijn daar prachtige opnamen gemaakt. Tinie en ik hebben ondertussen zitten praten met een Hindoe meisje van zo'n 11 jaar oud, een heel spontaan meisje, die redelijk Engels sprak.
Zo langzamerhand werd het tijd om naar ons hotel terug te gaan, er moest tenslotte ook gezwommen worden, nietwaar? Zo gezegd, zo gedaan en terug gekomen zijn we heerlijk decadent gaan zwemmen met bier aan de 'poolbar'.
Die bar stelt niks voor, maar de bediening is puik, het eten komt eraan, sateh ayam met nasi goreng, dus genoeg geschreven.
Morgen naar Ubud, onze laatste bestemming op Bali.
Ubud, 12-02
-----
Vanavond zitten we te Ubud in een restaurantje waar we tot nu toe de enige gasten zijn.
Gisteravond verliep zoals gewoonlijk: heerlijk gegeten en daarna nog een poosje gedobbeld.
Vanmorgen zijn Nol en ik eerst gaan zwemmen en na het ontbijt vertrokken met een nieuwe bus richting Pura (= tempel) Kehen in Bangli. Daar aangekomen werden we belaagd door verkopers van de nodige 'rotzooi'.
Onze tassen zitten echter tot de nok toe vol en dus probeerden we iedereen op afstand te houden.
De tempel op zich was heel leuk. We zagen vrouwen allerlei offertjes klaarmaken in de vorm van mooi uitgesneden bladeren, bloemstukjes, fruit etc.
Eerst waren we trouwens nog naar een andere tempel (Meduwe Karang) geweest, waar we een begrafenisstoet langs zagen komen. Heel wat anders dan in Holland.
Na de tempelbezoeken maakten we een prachtige rit door het midden van Bali. De natuur hier is schitterend, heel veel groen en overal heuvels en dalen. Ook zagen we onderweg veel stalletjes met keurig opgestapeld fruit, maar we vroegen ons toch af, wie dat fruit nu allemaal kocht. Veel toeristen zagen we niet.
We hoorden trouwens van de eigenaresse van dit restaurant, dat verschillende Nederlanders hier een huis hebben, maar dat ze, na de bomaanslag van vorig op Bali, niet meer zijn gekomen.
Aan het eind van de middag kwamen we hier in Ubud aan. Een kunstenaarsstadje, maar erg op toeristen ingesteld. We logeren in een 'inn' aan de rand van het stadje, midden tussen de rijstvelden.
Morgen onze laatste echte vakantiedag, We zijn vrij, dus we zien wel wat we doen!
Ergens in de lucht boven Malakka, 14-02
-----
We vliegen nu boven Malakka en raad eens: ik heb 3 stoelen tot mijn beschikking. Willem ook 3 en Nol 2. Prachtig, dat houden we best uit tot Frankfurt.
Gisteren heb ik niet geschreven, want het was toch de laatste vakantiedag en dat neem ik nu wel meteen mee.
Donderdagavond zaten we dus in de 'Ina inn', midden tussen de rijstvelden. Allemaal een eigen huisje en Willem had zelfs een gekko tegen de zolder, die om de zoveel tijd zijn karakteristieke 'gekko'-geluid liet horen.
's Avonds zijn we met z'n drieën wezen eten in een achteraf restaurant, wat echter een gouden greep bleek te zijn. Het was een heel net restaurant (Djoser kwam er ook altijd) en we hebben gezellig met de eigenaresse zitten kletsen. Ook hier natuurlijk de klaagzang over het gedaalde aantal toeristen, maar daar kunnen wij helaas ook niets aan doen.
De volgende morgen zijn we eerst wezen zwemmen. De 'inn' heeft een klein zwembad boven op het dak! Onder het zwemmen kwam de eigenaar allerlei offergaven brengen aan de Hindoegoden: stukjes rijst op een palmblad, een mooie bloem enz. De mensen doen dat hier erg veel. Overal, ook in de deuropeningen liggen verse bloemen, kunstig uitgesneden bladeren en dat soort dingen.
Na het ontbijt zijn we wat inkopen gaan doen op de plaatselijke markt om de kleine gaatjes in de koffers op te vullen. Natuurlijk van alles gekocht wat we eigenlijk niet nodig hadden, maar het was wel leuk. Bij één meisje zijn we beledigd weggelopen. Die durfde 350.000 rps. te vragen voor een overhemd terwijl ik zo'n soort hemd ergens anders voor 25.000 rps. had gekocht. Die dacht echt dat we gek waren. Even later hebben we met een ander meisje heel leuk onderhandeld. Een redelijke prijs voor een t-shirt: zij blij en wij blij. Zo hoort het!
's Middags hebben we niet veel gedaan. Ik ben naar de kapper geweest en verder hebben we wat rondgelummeld in afwachting van het gezamenlijke afscheidsdiner. Nou, dat was prima geregeld. Een chic restaurant met heerlijk en toch niet te duur eten. Ik moest 80.000 rps. af rekenen, incl. dessert en een fles rijstwijn (die ik weliswaar met Tinie heb gedeeld).
Mijn diner bestond uit nasi campur (rijst met van alles erbij) en zelfgemaakt ijs met vruchten als dessert. Lekker hoor!
Wim heeft een toespraak gehouden, Joyce een bedankje terug, er werden wat enveloppen overhandigd en adressen uitgewisseld, kortom: de gewone , ontspannen laatste avond. Alleen Rob en Jeanette blonken uit door afwezigheid.
Terug in het hotel hebben we nog een paar uur zitten dobbelen en vervolgens bij Willem op de veranda een laatste pilsje gedronken, een sigaartje gerookt, naar de gekko geluisterd, over de rijstvelden die in het maanlicht lagen te blinken, gestaard en wat zitten te filosoferen. Dit alles bij een temp. van 's nachts rond de 22-24 ºC. Een heerlijke avond!
's Middags was er nog even wat deining. Wat bleek: Joyce had voor de hele groep de vliegtuigplaatsen geconformeerd en wij hadden gevraagd of ze ook al gangplaatsen voor ons kon vastleggen, maar dat lukte niet, zei ze toen ze terug kwam. Nou, Sip en Hessel hadden dat zelf wel mooi geregeld en dus heeft Willem net zo lang gebeld tot hij dat voor ons ook voor elkaar had. Een minpuntje voor Joyce dus.
Maar goed, het is allemaal prima voor elkaar gekomen, gezien de zee van ruimte die we nu voor onszelf hebben.
Vanmorgen werden we om 5 uur al uit bed geklopt. We hadden wat twijfels over het ontbijt wat om half zes klaar zou zijn: gisteren hadden we er ruim een half uur op moeten wachten, maar geen nood. Alles was uitstekend voor elkaar: ieder een gekookt ei, heerlijk vers lichtbruin brood, een grote bak vers fruit en uitgebreid koffie of thee.
Elke dag van deze vakantie hebben we trouwens 1-2 eieren op, dus voorlopig is het even stoppen met eieren eten.
Het was een goed uur rijden naar het vliegveld van Denpasar en met een Boeing 777 vertrokken we naar Singapore, een goede 2 uur vliegen.
Laten we nou precies een zelfde soort vliegtuig hebben naar Frankfurt.
Ondertussen hebben we onze eerste maaltijd op, incl voor mij een aantal glazen wijn, dat is goed voor de slaap. Het is ruim 12 uur vliegen naar Frankfurt, maar ik ben nu al knap rozig, dus de slaap zal wel komen.
Nog even een overzichtje van de indrukken van deze vakantie:
Sumatra was prachtig: zowel mensen als natuur. De mensen waren ontzettend hartelijk, de natuur geweldig indrukwekkend.
Java hebben we nu gezien: mooi, maar dichtbevolkt en verder vnl. rijstvelden. De mensen, hoewel ook hartelijk zijn duidelijk meer gewend aan toeristen. We hebben heel weinig bos gezien en de zee aan de noordkust nodigt ook niet direct uit tot zwemmen.
Bali vinden we prettiger, natuurlijker, veel bomen, de mensen zijn Hindoe en hoewel de Moslimbevolking van Java net zo aardig is, voelt het toch anders. Kortom: Java hebben we wel gezien, maar naar Bali en vooral Sumatra willen we nog wel terug.
In z'n totaliteit was het weer een prachtige vakantie, veel gezien, veel geleerd en veel gezelligheid!
